Вясна на планеце, мусіць, пачалася з кахання Сонца да Зямлі. Здаецца, само жыццё ў гэты час спявае. Душа вясны – гэта душа дабрыні, на паўнеба. Вось дзяўчынка з вяснушкамі – яе шчокі ўсеяны такім морам вяснушак, што, калі твар трапляў пад сонца, здавалася, ён успыхваў, як касцёр. Вясна заўжды прыходзіць да нас добрай казкай, як і мары чалавека прылятаюць птушкаю крылатай. А нашы крылы – зямля і неба. Зямля вясной светлая, як маці, а неба гаспадарлівае, як бацька. Мы жадаем, каб хутчэй сады красою расцвіталі. Цвілі на роднай зямельцы яблыні і вішні, грушы і слівы... Вясною сады Бацькаўшчыны нібы ў вырай ляцяць... Шчодра і радасна ідуць па вясне царэўна і царэвіч – Чаромха і Бэз. Сонца, як бацька, пачынае сагравацъ зямлю, а тая, як клапатлівая маці, ужо думае пра хлеб будучы. А неба са сваёй райскай вышыні не можа не налюбавацца новымі ўборамі зямелькі-матухны. Калі араты выходзіць у поле, сонца яму лагодна і пяшчотна ўсміхаецца, пачынае разам з ім гаспадарыць.

Жаўранкі – гэтыя веснікі абуджэння роднай прыроды – таксама вітаюць вясну. Гэтыя добрыя птушкі спяваюць, не задумваючыся для каго і за колькі. Але яны на сваіх крылах упэўнена нясуць вясну чалавецтву – самую светлую і радасную пару жыцця. Здаецца, само неба звініць высокім жаўранкам. I таму песенька жаўруковая ў сэрцы павінна жыць заўсёды! Буслы таксама раздаюць усім ваколіцам падарункі вясны. Вясной выразна бачыш, што родная рака – тая самая рака маленства – не знае старасці. Пачынаеш усведамляць, што і наша жыццё – павольная рака, і таму так не хочацца паскараць яе цячэння. Быццам і ў жьщця няма канца, і так хочацца паспець зрабіць нешта надзвычай карыснае для нашай сінявокай Беларусі.

А сам дзянёк вясновы – як чалавек памаладзелы. Імкніся, суайчыннік, пражыць кожны дзень дабрэй і мудрэй! I не забывай, чалавеча, пажынаць душой святло зямное... Помні, што душа толькі добрага чалавека, нібы майскае сонца, свеціцца. Мне думаецца, што сэрца чалавеку і дала вясна. Зусім жа невыпадкова раней кабеты і дзяўчаты спявалі вяснянкі, бо менавіта ж у песні сканцэнтраваны найвышэйшыя эмоцыі сэрца: чалавек спявае, калі на душы яму хораша. А вясною душа так і просіцца заспяваць.

А які чароўны вясновы лес! У прыемнай вандроўцы па родных ваколіцах ногі ніколі не стамляюцца. Бачыш, усміхаючыся, як сонца на дрэвы залазіць усё вышэй і вышэй... Быццам яму таксама хочацца прагуляцца сярод беларускіх соснаў, бяроз і дубоў. Бярозы свецяцца чысцінёй і мудрай дабрынёй. У родным лесе, бы ў бацькавай хаце...

Расчыняйце, людзі, вокны хатаў у вясновы сусвет!

К. КАРНЯЛЮК.